دعا، و او را بعضی هیچ لازم ندانسته اند و بعضی فقط بر آیه و عنده مفاتح الغیب لا یعلمها الا هو و یعلم ما فی البر و البحر و ما تسقط من ورقة الا یعلمها و لا حبة فی ظلمات الارض و لا رطب و لا یابس الا فی کتاب مبین اکتفا کرده اند و از قواعد الهدایة مولانا هدایة الله شیرازی منقول است که اول آیة الکرسی و سوره فاتحه و سوره زلزال و آیه (وعنده مفاتح) را خوانده و این دعا را بخواند:

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم انی اسالک بکل اسم دعاک به احد من خلقک فائما او قاعداً ساجداً و راکعاً فی البر و البحر فی السبع السموات و الارض و فی منی و عرفات و عند مقام ابراهیم و البیت الحرام فی الخلاء و الملاء فی ظلمة اللیل وضوء النهار فسمعت ندائه و کشفت بلائه فانی اسئلک ان ترینی حاجتی من هذه الخطوط بحول منک و قوة انک علی کل شی علیم قدیر و ان تبین لی هذا الضمیر و صلی الله علی محمد و آله اجمعین.

و گفته که در حال خواندن دست بر تخته نهد و ظاهراً این دعا مختص به تخته و ریگ است و از این جهت است گویا که در کشف الاسرار در باب دفبن بعد از تاکیدات بسیار در شروط این دعوات و مقررات را ذکر کرده مگر این دعا را و بالجمله بر این مشروط مواظبت نماید خاص در دفین و بر این خلاصه که مشتمل است برامهات فواعد و بر طالب حق مطالبی پوشیده نیست مگر مبین و حدیثی تاریک نیست مگر اینکه روشن کرده.